Nele Buyst

“Voor mij domineert de toon van het boek, de humor. Waardoor de inhoud nogal makkelijk binnenlepelt. Dat de opleiding van vrouwen eindigt bij de lagere school en dat ze uitgehuwelijkt worden op hun vijftiende? Ik lees er nogal makkelijk over. Even vlot gaat het over hoe het hoofdpersonage over relaties denkt (‘als de sex goed is, kunnen we misschien nog iets voelen voor elkaar’), over politiek, over de rol van intellectuelen (François vindt het aandoenlijk hoe de nieuwe machthebbers nog lijken te geloven in de status en het belang van intellectuelen, zo wordt meteen duidelijk dat hij die mening niet deelt. Al is het wel de rol die hij zelf vervult.). De auteur zet humor in als glijmiddel. Dat is natuurlijk handig gespeeld. Zoals François de dingen overkomt – het politieke bestel wijzigt, dat verandert zijn professionele omgeving, het verandert zijn liefdesleven – zo overkomt het naar mijn gevoel de lezer dat hij de nieuw voorgestelde realiteit vlot accepteert. Pas wanneer je jezelf tijdens de lectuur tegenhoudt en erover nadenkt, wordt duidelijk wàt je eigenlijk leest. Vind ik dit ok? Uiteraard niet. En toch zit ik erin. Zoals het ook echt gebeurt. Het politieke bestel speelt zich ver van je bed af, als burger ga je je er gelaten onder gedragen, want hoe grijp je erop in? Maar het heeft wel degelijk effect op je leven. Het individu François lijkt weinig vat te hebben en te willen nemen op zijn leven. Alleen wat sex betreft, vind ik hem ondernemend: daarvoor kan hij iemand bellen en betalen. Het overige overkomt hem. Ik denk dat François niet alleen is. En dat de auteur ons dat griezelig duidelijk maakt, op verraderlijk lichte toon.”

Discussie

  • Kan mij helemaal vinden in je analyse, Nele. Ik denk dat Houellebecq vaak de nagel op de kop slaat. Eerst denk je: dat is te gek voor woorden. Maar als je er dan over nadenkt, dan besef je dat wat hij schrijft wel eens geen fictie zou kunnen zijn.

    Reageer

Discussieer mee