Koen Haagdorens, dramaturg

Koen Haagdorens, dramaturg Platform/Onderworpen:

Discussie

  • Ik beschouw mezelf als iemand die ruimdenkend is, die vind dat multiculturaliteit een verrijking is voor onze samenlevingen en dat iedereen die – om welke reden dan ook – bij ons leeft, woont en werkt dan ook gewoon van dat “ons” deel uitmaakt. Met alle rechten en plichten. En soms wil dat zeggen dat ik mij, overigens zelf deels van “vreemde” origine, af en toe aan de ander aanpas. Tot daar geen discussie. Maar al te vaak ben ik met die “aanpassingen” door mezelf heel ontevreden en zie ik ze als “onderwerping”. Ook al gaat het om in se kleine dingen.Waarom ben ik elke keer dat ik mij in de kleedkamer van de fitness uitkleed en daarbij ook mijn ondergoed uittrek toch een beetje ongerust ? Omdat ik al twee keer opmerkingen heb gekregen. Zich helemaal uitkleden “hoort niet in onze cultuur”. Waarom heb ik het nog nooit aangedurfd om op gay pride de regenboogvlag uit te hangen (maar wel andere vlaggen heb laten wapperen) aan mijn raam in mijn heel multiculturele buurt ? Omdat die ene keer dat ik het wel heb gedaan de voor de deur patrouillerende agent mij letterlijk heeft gezegd dat hij “dit niet zou doen als ik in de komende tijd gerust over straat wou lopen” en ik al voldoende gevallen van gay bashing door jonge allochtonen heb gezien (of – verbaal – zelf het slachtoffer van ben geweest). Ja ik kan daar met mijn vriendinnen Fatma en Yamila en ook met mijn maat Rachid over praten. Geef niet toe zeggen zij. Datzelfde “geef niet toe” hoor ik te weinig van mensen waartoe ik mij nochtans cultureel heel verwant voel. En dat boezemt mij angst in. Het lezen van Onderwerping bracht bij mij dan ook vooral ontreddering teweeg. François staat er alleen voor. Geldt dat voor ons allemaal ?

    Reageer
  • En bovendien is er de rode draad van Huysmans en zijn bekering, die telkens opduikt. Een existentiële wending als bijkomende inspiratie om al bij al (het is nu eenmaal opportuun) dan ook zelf te kiezen voor een bekering.

    Reageer
    • Inderdaad. Ik las ergens dat het boek vooral een ‘uitgeblust’ Frankrijk en hoofdpersonage schetst. Dat vind ik een mooie samenvatting. Het is niet zozeer dat de Islam zo fantastische vooruitzichten biedt, maar het biedt opnieuw het vooruitgangsoptimisme dat Frankrijk al zo lang kwijt lijkt te zijn (in het boek). De nieuwe meesters – nieuwe wetten nemen we er dan wel bij…

      Reageer
  • Zeg maar gerust, nog breder, de menswetenschap en de academische wereld in haar geheel gaat gemakkelijk mee in het nieuwe verhaal. Er komt geen geweld aan te pas. De optie voor traditioneel leven lijkt nog zo gek niet voor mannen die wel wat zien in een herboren patriarchaat. Tegelijk: de wereld als Temptation Island. Toch wel erg karikaturaal allemaal, maar ook akelig realistisch qua toon – geloofwaardig levensverhaal, keuzes alsof het de normaalste zaak van de wereld is, hoe het ene uit het andere voortvloeit.

    Reageer

Discussieer mee